สมัยหนึ่ง  พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่  ณ  พระวิหารเวฬุวันใกล้เมืองกิมิลา  
ครั้งนั้น  ท่านพระกิมพิละได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับถวายบังคมแล้ว  
นั่ง  ณ  ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง    ครั้นแล้วได้ทูลถามว่า  ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ    
อะไรหนอแลเป็นเหตุ    เป็นปัจจัยเครื่องให้พระสัทธรรมไม่ดำรงอยู่นาน
ในเมื่อพระตถาคตปรินิพพานแล้ว   พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า 

ดูก่อนกิมพิละ     เมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว    พวกภิกษุ  ภิกษุณีอุบาสก อุบาสิกา
ในธรรมวินัยนี้เป็นผู้ไม่มีความเคารพ ไม่มีความยำเกรงในศาสดา
เป็นผู้ไม่มีความเคารพ ไม่มีความยำเกรงในธรรม
เป็นผู้ไม่มีความเคารพ ไม่มีความยำเกรงในสงฆ์ 
เป็นผู้ไม่มีความเคารพ ไม่มีความยำเกรงในสิกขา   
เป็นผู้ไม่มีความเคารพ  ไม่มีความยำเกรงกันและกัน

ดูก่อนกิมพิละนี้   แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยเครื่องให้พระสัทธรรมไม่ดำรงอยู่นาน  
ในเมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว.
                                                
กิมพิละ.  ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ   ก็อะไรเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้พระสัทธรรมดำรงอยู่ได้นาน  
ในเมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว. 

พระพุทธเจ้า.  
ดูก่อนกิมพิละ     เมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว    พวกภิกษุ  ภิกษุณีอุบาสก อุบาสิกา
ในธรรมวินัยนี้เป็นผู้มีความเคารพ มีความยำเกรงในศาสดา
เป็นผู้มีความเคารพ มีความยำเกรงในธรรม
เป็นผู้มีความเคารพ มีความยำเกรงในสงฆ์ 
เป็นผู้มีความเคารพ มีความยำเกรงในสิกขา   
เป็นผู้มีความเคารพ  มีความยำเกรงกันและกัน

ดูก่อนกิมพิละนี้   แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยเครื่องให้พระสัทธรรมดำรงอยู่นาน  
ในเมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว.

ที่มาจาก:-
กิมพิลสูตร : พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต เล่ม ๓ - หน้าที่ ๔๔๖