header
 

พ่อผู้มีแต่ให้


ให้ทั้งหัวใจ ให้ทั้งชีวิต
ให้ทั้งข้อคิด ให้ทั้งคำปรึกษา
ให้ทุกๆ สิ่งที่พ่อได้มา
ให้ความรัก ความเมตตา
ให้ความปรารถนาดีเกินกว่าใคร


 

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
สกุลใด บุตรบูชามารดาบิดาในเรือนตน สกุลนั้นมีพรหม
สกุลใด บุตรบูชามารดาบิดาในเรือนตน สกุลนั้นมีบุรพาจารย์
สกุลใด บุตรบูชามารดาบิดาในเรือนตน สกุลนั้นมีอาหุไนยบุคคล

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
คำว่าพรหมนี้ เป็นชื่อของมารดาและบิดา
คำว่า บุรพาจารย์นี้ เป็นชื่อของมารดาและบิดา
คำว่าอาหุไนยบุคคลนี้ เป็นชื่อของมารดาและบิดา
ข้อนั้นเพราะเหตุไร

เพราะมารดาบิดามีอุปการะมาก บำรุงเลี้ยง แสดงโลกนี้แก่บุตร ฯ

มารดาบิดาผู้อนุเคราะห์บุตร
ท่านเรียกว่าพรหม ว่าบุรพาจารย์ และว่าอาหุไนยบุคคล

เพราะฉะนั้น บัณฑิตพึงนมัสการและ สักการะ มารดาบิดา
ด้วยข้าว น้ำ ผ้า ที่นอน การ อบกลิ่น
การให้อาบน้ำ และการล้าง เท้าทั้งสอง

เพราะการปรนนิบัติในมารดาบิดา นั้นแล
บัณฑิตย่อมสรรเสริญเขาในโลกนี้เอง
เขาละไปแล้ว ย่อมบันเทิงในสวรรค์ ฯ*

คำว่า “ ช้างเท้าหน้า ”
ที่โบราณกล่าวเปรียบกับบุคคลที่เป็น “พ่อ” ไว้
ก็เพื่อต้องการบอกว่า

“พ่อ” คือ หัวหน้าครอบครัวที่จะต้องรับภาระหน้าที่หลายๆ อย่าง
จนบางครั้งแทบไม่มีเวลาที่จะอยู่กับลูกๆ กับครอบครัวเลย

ชีวิตพ่อ ดูเหมือนจะมีเพื่อนที่แสนดีที่สุด
คือ ความอดทน เท่านั้น

พ่อจะเก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้ดีที่สุด
เพราะเกรงว่าถ้าอดทนไม่ได้ ทนไม่ได้นั้น
คือ ที่มาแห่งปัญหา

พ่อทำทุกอย่างเพื่อลูก
แต่ลูกบางคน ก็ไม่ยอมรับรู้ ไม่ยอมเข้าใจ
บางครั้ง ยังทำให้พ่อต้องเจ็บช้ำทุกข์ใจ เสียใจอีกด้วย

พ่อมักจะเป็นผู้ปิดทองหลังพระเสมอ
จนเป็น เหตุให้ ลูกๆ มองไม่เห็น คุณงามความดีของพ่อ

เมื่อพิจารณาด้วยปัญญา ด้วยความบริสุทธิ์ใจ
แบบคนที่โง่ที่สุดในโลกนี้แล้ว ก็ยังเห็นได้ชัดว่า
“ พ่อ คือ พ่อพระ คือผู้วิเศษสำหรับลูก สำหรับครอบครัว ”
อย่างแท้จริง ชนิดที่หาจุดบกพร่องไม่ได้

พ่อ คือ บุคคลที่มีความดีอย่างมากมาย
แต่ทำไม ! อะไร มันปิดบังหัวจิตหัวใจของบรรดาลูกทั้งหลายไว้
ทำให้ลูกมองไม่เห็นพระคุณความดีของพ่อเลย

ข้อเขียนนี้ เขียนขึ้นมาหวังเพื่อเปิดม่านดวงตา
ดวงใจของลูกทุกๆ คนที่เกิดมามีพ่อ จะได้อ่าน
เพื่อความเจริญงอกงามแห่งพลังกตัญญูกตเวทีธรรม
อันเป็นคุณธรรมที่สำคัญยิ่งสำหรับคนที่เป็นมนุษย์
จะก่อเกิดงอกงามในหัวใจของลูกๆ ทุกๆ คน

*พรหมสูตร
พระไตรปิฎก ฉบับบาลีสยามรัฐ (ภาษาไทย) เล่มที่ ๒๐ หน้าที่ ๑๒๖/๒๙๐ หัวข้อที่ ๔๗๐
พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๒ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต



พ่อ คือ ใคร

จงเลือกข้อที่คิดว่าถูก
ก. ผู้ให้ชีวิต
ข. ผู้คอยรับใช้
ค. ผู้มีพระคุณสูงสุด
ง. พระที่ลูก ๆ ลืมบูชา
จ. ผู้ที่ยอมลำบากเพื่อลูก
ฉ. ถูกทุกข้อ

คำเฉลย...
จงเปิดดู ค้นดูอยู่ ในใจลูกทุกๆคน

หมดอิสระ

ชีวิตพ่อทั้งชีวิต ผูกติดกับชีวิตลูก

ชีวิตลูกทั้งชีวิต ไม่รู้ผูกติดไว้กับใคร

หัวใจพ่อทั้งหัวใจมอบให้ลูกทุกคน

หัวใจลูกบางคนค้นไม่เจอ คำว่า “พ่อ”

วัน ๆ

วันวานที่ผ่านมา
ไม่มีเวลาที่จะ “คิดถึงพ่อ”

วันนี้ก็ไม่มีเวลาพอที่จะ “คิดถึง”

ไว้พรุ่งนี้เผื่อมีเวลาจะไปหา “พ่อ”

หรือไม่ก็“สุดแล้วแต่เวลา”

 

สวรรค์

สวรรค์อยู่ไหนไม่มีใครรู้
แต่...สวรรค์ของพ่อนั้นอยู่กับ “ลูก” ทุก ๆ คน

ดีใจ

เสียงลูกพูดไม่ชัดตอนหัดพูดคำว่า...“พ่อจ๋า” ใหม่ ๆ

หัวใจพ่อแสนดีใจอย่างไม่เคยเป็น

มาวันนี้...
ลูกพูดชัดดีแต่ไม่มีคำว่า “พ่อ...จ๋า”ให้ได้ยิน

 

เหนื่อย

พ่อก็มีหัวใจ
ร่างกายพ่อก็ไม่ใช่เครื่องจักร
พ่ออยากจะหยุดพัก
แต่กลัว “ลูกรัก”จะไม่พอกิน

เพื่อใคร ?

ถามว่าพ่อทำไว้ให้ใคร ?
หัวใจพ่อคงตอบว่า
ก็ไม่อีกกี่เวลาพ่อก็จะจากลาไป

คำตอบ...คงตอบได้อย่างเต็มหัวใจ
ว่าทำไปเพื่อใครถ้าไม่ใช่
“เพื่อลูกตาดำ ๆ”

 

เจ็บที่สุด

หัวใจพ่อแทบสลายรับไม่ได้กับคำว่า...
“ลูกหนีเรียน”

พ่ออุตส่าห์พากเพียร
อยากให้ลูกได้เล่าเรียน
แต่ทำไม !

 

ใบ้

ที่พูดไปเพราะ “หัวใจพ่อ” หวังดี
แต่ทำไม “ลูกคนดี” จึงไม่รับฟัง

นึก ๆ พ่ออยากจะเป็นใบ้
บอกแล้วอย่างไรว่าพ่อ “หวังดี”

 

หมดหัวใจ

ลูกจะชั่วช้าเลวทรามสักเพียงใด
แม้ว่าใคร ๆ ในโลกไม่ต้องการ
ถึงแม้ลูกจะพิการ
“พ่อ” ยังต้องการลูกเสมอ

ถึงพ่อจะดีสักปานใด
“หัวใจ” ลูกก็ไม่อาจเข้าใจ และไม่ต้องการ

 

ถูกหรือผิด

พ่อ “เหนื่อย” ก็เพราะ “ลูก”
ลูก “เหนื่อย” ก็เพราะ “เพื่อน”

พ่อ “ให้” ลูกทุกอย่าง
ลูก “ให้” เพื่อนทุกอย่าง

พ่อ “เป็นห่วง” ลูกมาก
ลูก “เป็นห่วง” เพื่อนมาก

 

ฝันไป

พ่อหลับแล้วฝันไป
เห็นลูกเอาใจพ่อทุกอย่าง

ลูกช่วยทำงาน
ช่วยหาเงิน
ลูกเป็นคนดี

พอพ่อลืมตาจึงรู้ดีว่า“พ่อฝันไป”
ไม่ใช่ความจริง

 

รอและรอ

คืนนี้อีกคืนที่ต้องนอนพลิกไปพลิกมา
พยายามหลับตาเพื่อให้หลับ

ขยับไปขยับมา
เวลาล่วงไปล่วงไป

คืนนี้
เป็นเพราะเหตุใด
จึงไม่ยอมหลับ
หรือว่า “รอลูกกลับมา”

 

ปัญหา

หัวใจลูกทำด้วยอะไร
ตอบพ่อได้ไหมลูกจ๋า

ความคิดของลูกยา
“วัน ๆ คิดถึงใคร ?”

มีสักนาทีมั้ย
ที่หัวใจคิดถึงพ่อ...

 

ที่สุด

ที่สุดของหัวใจ
ไม่มีใครนอกจากลูก

สู้ไปก็เพื่อลูก
อยู่ก็เพื่อลูกทุก ๆ คน...
“จะมีลูกสักกี่คนที่เข้าใจ”

 

ทนไม่ได้

ภาพที่พ่อวาดไว้
ลูก คือ คนดีของพ่อ
เหตุใดหนอลูกเอา “ภาพวาด”
ของพ่อทิ้งไป

ลูกปล่อยชีวิต
ทำตัวไร้ความคิด
ชีวิตมีแต่ “ผิด” ทุกวันเวลา

หัวใจพ่อทนไม่ไหว
ภาพคนดีที่วาดไว้
“ลูกเป็นไม่ได้เพราะเหตุใด”

 

ทำไม !

ถามลูกว่า...
“ลูกทำทำไม !”
ในเมื่อสิ่งนั้นมันไม่ดี

ถามลูกว่า...
“ทำไมลูกไม่รักดี”
หรือว่าพ่อนี้ “มันมีกรรม”

 

ตอบ

หากพ่อถูกถามว่า
“รักลูกมากแค่ไหน”

พ่อคงบอกไปว่า
“ตอบไม่ได้”แต่ว่า...หากลูกตาย พ่อก็ต้องตายตาม”

ถามลูกว่า...รักพ่อมากแค่ไหน

ลูกตอบได้ไหม ?
“หัวใจพ่อ” รอฟัง

 

ต้องการ

สิ่งที่พ่อต้องการนั้น คือ...น้ำใจลูกที่มีต่อพ่อ

สิ่งที่พ่อรอนั้น คือ...วันที่ลูกมีความสุข

แต่...สิ่งที่ทำให้พ่อทุกข์นั้น คือ...“ลูกเป็นคนไม่ดี”

 

ลืม

ใจพ่อลืมความทุกข์เหมือนถูกปลิดทิ้ง
ก็เพราะสิ่งเดียวคือ “ลูก”

ใจลูกพอมีสุขก็ลืม “พ่อ”เหมือนปลิดทิ้ง
ก็เพราะสิ่งเดียว คือ “มันลืม”

 

กรรม

ปากที่พ่อให้มา
ลูกใช้ด่าและโกหกพ่อ

หูที่พ่อให้มานั้นก็ทำเป็นทวนลม
คำสอนที่เฝ้าอบรม สมองไม่เคยที่จะจดจำ
หรือว่า“มันเป็นเวรกรรมของพ่อ”

 

สายเสียแล้ว

ยามพ่อมีชีวิต
ลูกกลับไม่คิดรักพ่อ
ไม่เคยเลยหนอที่จะสนใจ

เวลานี้
พ่อสิ้นใจนอนในโลงแล้ว
โธ่ ! ลูกแก้ว “กราบพ่อทำไม !”

 

ความสุข

ตอนรู้ว่า “แม่มีเจ้า”
พ่อเฝ้าถามแม่ว่า...“เจ้าเป็นอย่างไร”

เวลานั้นพ่อแสนดีใจ
ที่จะได้เป็นพ่อคน

ตอนรู้ว่า “แม่คลอดเจ้า”
พ่อตัวเบา ข้าวก็ลืมกิน

 

ความทุกข์

ในเวลานี้ชีวิตพ่อมีแต่ความทุกข์
เพราะ “โรค” ถามหา

พ่อไม่ต้องการยา
ต้องการแค่ให้ลูกถามว่า...“พ่อเป็นอย่างไร”

 

ธรรมดา

ในโลกปัจจุบันนี้ยังมีไหม ?
“ที่ลูกรักพ่อสุดหัวใจ”จนน่าอิจฉา

หรือมีเพียงรัก “ธรรมดาๆ” ที่เขาเป็นกัน

 

สักหนึ่งนาที

คิดถึงพ่อสักหนึ่งนาทีได้ไหม
พูดดี ๆ กับพ่อสักคำ
ทำดีกับพ่อสักครั้งนะคุณลูกจ๋า

ความหวัง

“ลูก” คือ ลมหายใจ
ถึงทุกข์ทรมานแค่ไหนพ่อก็ทน

“ลูก” คือ ความหวังของพ่อทุกคน
ถึงเหนื่อยพ่อก็ทนสู้ต่อไป
เพื่อให้ลูกของพ่อทุกคนพบความสุข ความสบาย

ฝากไว้ให้ใจคิด

ทั้งที่พ่อนั้นมีคุณความดีมากมายที่สุด
ทั้งรัก เป็นห่วงเป็นใยเรามากที่สุด
แต่...ทำไมลูกบางคนจึง " คิดไม่ถึง คิดไม่เห็น ไม่รับรู้"

ถามตัวเองบ้างสักนิดเถิดว่า
เราทำความดีให้พ่อได้ชื่นใจ สุขใจบ้างแล้วหรือยัง ?

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
เราจักแสดงภูมิอสัตบุรุษ และสัตบุรุษแก่เธอทั้งหลาย
เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าว

ภิกษุทั้งหลายนั้น ทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคแล้ว
พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
ก็ภูมิอสัตบุรุษเป็นไฉน

อสัตบุรุษย่อมเป็นคนอกตัญญูอกตเวที
ก็ความเป็นคนอกตัญญูอกตเวทีนี้ อสัตบุรุษทั้งหลายสรรเสริญ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
ความเป็นคนอกตัญญูอกตเวทีนี้ เป็นภูมิอสัตบุรุษทั้งสิ้น

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
ส่วนสัตบุรุษย่อมเป็นคนกตัญญูกตเวที
ก็ความเป็นคนกตัญญูกตเวทีนี้ สัตบุรุษทั้งหลายสรรเสริญ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
ความเป็นคนกตัญญูกตเวทีทั้งหมดนี้เป็นภูมิสัตบุรุษ ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
เรากล่าวการกระทำตอบแทนไม่ได้ง่ายแก่ท่านทั้ง ๒
ท่านทั้ง ๒ คือใคร คือ มารดา ๑ บิดา ๑

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
บุตรพึงประคับประคองมารดาด้วยบ่าข้างหนึ่ง
พึงประคับประคองบิดาด้วยบ่าข้างหนึ่ง
เขามีอายุ มีชีวิตอยู่ตลอดร้อยปี
และเขาพึงปฏิบัติท่านทั้ง ๒ นั้น
ด้วยการอบกลิ่น การนวด การให้อาบน้ำ และการดัด
และท่านทั้ง ๒ นั้น พึงถ่ายอุจจาระปัสสาวะบนบ่าทั้งสองของเขานั่นแหละ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
การกระทำอย่างนั้นยังไม่ชื่อว่า
อันบุตรทำแล้วหรือทำตอบแทนแล้ว แก่มารดาบิดาเลย

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
อนึ่ง บุตรพึงสถาปนามารดาบิดาในราชสมบัติ
อันเป็นอิสราธิปัตย์ ในแผ่นดินใหญ่ อันมีรตนะ ๗ ประการมากหลายนี้
การกระทำกิจอย่างนั้น ยังไม่ชื่อว่า
อันบุตรทำแล้วหรือทำตอบแทนแล้ว แก่มารดาบิดาเลย

ข้อนั้นเพราะเหตุไร
เพราะมารดาบิดามีอุปการะมาก บำรุงเลี้ยง แสดงโลกนี้แก่บุตรทั้งหลาย

ส่วนบุตรคนใดยังมารดาบิดาผู้ไม่มีศรัทธา
ให้สมาทานตั้งมั่นในศรัทธาสัมปทา

ยังมารดาบิดาผู้ทุศีล
ให้สมาทานตั้งมั่นในศีลสัมปทา

ยังมารดาบิดาผู้มีความตระหนี่
ให้สมาทานตั้งมั่นในจาคสัมปทา

ยังมารดาบิดาทรามปัญญา
ให้สมาทานตั้งมั่นในปัญญาสัมปทา

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
ด้วยเหตุมีประมาณเท่านี้แล
การกระทำอย่างนั้นย่อมชื่อว่าอันบุตรนั้นทำแล้ว
และทำตอบแทนแล้ว แก่มารดาบิดา ฯ*

* พระไตรปิฎก ฉบับบาลีสยามรัฐ (ภาษาไทย) เล่มที่ ๒๐ หน้าที่ ๕๘/๒๙๐ หัวข้อที่ ๒๗๗- ๒๗๘
พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๒ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต



ขอน้อมบทธรรมปฏิสันถารในวันนี้
บูชาพระคุณพ่อ "พ่อผู้มีแต่ให้" ทุกดวงใจ ทุกชีวิต ทั่วโลกทั่วจักรวาล
เนื่องในวันพ่อแห่งชาติ
ขอให้หัวใจ และร่างกายของ "พ่อผู้มีแต่ให้ " ทุกดวงใจ ทุกชีวิต ทั่วโลกทั่วจักรวาล
จงมีแต่ความสุขตลอดไป
-----------------

ที่มาที่ไป ::จากหนังสือ พ่อผู้มีแต่ให้ ของพระมหาปสัณห์ ปิยธมฺโม
ดูแล แก้ไข พัฒนา โดย
วัดพระมหาชนก บ้านพลังเพียร เมืองกริฟฟิน รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา
Wat Phramahajanaka 498 Steele Road. Griffin Georgia 30223-6374 U.S.A.
Tel.(678) 692-8384,(404) 717-5104
http://www.watphramahajanaka.org E-mail :: info@watphramahajanaka.org
สรรพสิ่งใดๆในเว็ปไซต์นี้ ไม่มีการสงวนลิขสิทธิ์ใดๆทั้งสิ้น ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปเพื่อธรรมทานโดยชอบธรรมทั้งสิ้นแล