ถึง-ไม่-ถึง

เมื่อไม่ถึงธรรม
ก็จะเห็นกงจักรเป็นดอกบัว
เห็นความชั่วว่าเป็นความดี
เห็นหนังสือธรรมะดีๆ
ก็เห็นว่าเป็นเพียงแค่ตัวอักษรบนเศษกระดาษ
โอวาทคำสอนก็เห็นว่าเป็นคำด่า
ศาสนาก็เห็นว่าเป็นเรื่องหลอกลวง
การให้ก็เห็นว่าเป็นเรื่องหวังผลประโยชน์
สิ่งที่เป็นโทษ ก็เห็นว่าเป็นสิ่งที่มีคุณ
สิ่งที่เป็นบุญก็เห็นว่าเป็นสิ่งที่น่ากลัว

แต่..เมื่อถึงธรรมแล้ว
คำด่าก็เห็นว่าเป็นขุมทรัพย์มหาศาล
คนพาลก็เห็นว่าเป็นครู
ศัตรูก็เห็นว่าเป็นมิตร
ของมีพิษก็เห็นว่าควรหลีกให้ไกล
จิตใจก็เห็นว่าเป็นสิ่งที่จะต้องฝึกต้องหัด
กิเลสกำหนัดก็เห็นว่าเป็นสิ่งที่จะต้องละ
พ่อแม่ก็เห็นว่าเป็นพระ
ชัยชนะก็เห็นว่าเป็นความพ่ายแพ้
"ความไม่แน่"ก็เห็นทุกลมหายใจ



เมื่อใด ท่านทั้งหลายพึงรู้ด้วยตนเองว่า
ธรรมเหล่านี้เป็นกุศล ธรรมเหล่านี้ไม่มีโทษ
ธรรมเหล่านี้ ท่านผู้รู้สรรเสริญ
ธรรมเหล่านี้ใครสมาทานให้บริบูรณ์แล้ว
เป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุข
เมื่อนั้น ท่านทั้งหลายควรเข้าถึงธรรมเหล่านั้นอยู่
( พุทธวจนะ )